February 15, 2009 10.50pm

Nakakainis! Yan ang pakiramdam ko ngayon.
Sobra, di ko mapigilan eh, gusto ko man itago na lang sa sarili ko, eh di ko
rin magawa, nasanay na kasi akong may pinagsasabihan ng mga problema at mga
naiisip ko. Grrr. Sobrang init ng ulo ko, kakastress talaga tong araw na to.
Tanda ko noong araw nga eh, kung may problema ako, sanay na ako na sa akin
nalang, I don’t  care if others do ask
me, I would just say, I am ok, secretive, pero ngayon di na. Today nakakasar
tong araw na to, sobrang daming stressors… isa isahin natin…

Ang COMPREHENSIVE EXAMINATIONS,
putek na exam yan, ang hirap, sobra, parang wala akong natutunan sa buong
semester na pagaaral ng leadership and management, kahit test taking strategies
di gumagana! Ang haba pa ng oras, nakakaantok pa! feeling ko ang bobo ko
talaga.

·        
RESEACH, isa pa to, ilang
araw na kameng umuuwi ng late para tapusin at gawin ng maayos tong research
requirement na to. Pero sa huli, wala! Siya kasi eh, ang gulo, dati ganun,
ngayon iba na. Tapos ang lakas pang sabhin na parang di raw kame nagbabasa,
eh  nakailang revise na nga kami sa mga
comments nya eh, at kulang daw kami sa listening?? Lagi nga kami nakikinig on
whatever she advises?!? Teka, ano pala sya? Adviser? Eh bakit kami sinisigwan?
Tama ba yun? In public pa ha?!? Ang sarap sabihin, ma’am basahin mo muna lang
buong paper bago ka magsalita at sabihin na mali lahat at sigawan sa harap ng
maraming tao

VALENTINES DAY, tama nga
sila, yes, SINGLES’ AWARENESS DAY sya. Its for a day to have someone special to
be on that day, kadate! Naghahanap ako eh, pero wala talaga, ang kadate ko nga
eh ay ang laptop at gumawa ng research na yun. Ang lungkot kaya, pero may
napasaya naman ako, nagbigay naman ako ng sandamakmak na bulaklak sa aking mga
girl-friends

AGENT X44, hai, medyo naasar
lang talaga ako sa kanya ngayon. Why? Kasi may mga kailangan pang gawin, eh
tinakasan pa. I am quite disappointed with the kind of behavior ngayon ni Agent
X44, pero I don’t know kung ano man o meron mang nagbobother sa kanya, wala
naman kasi akong magawa kung ayaw magopen. I tried to be open, sobra…

And lastly, sa SARILI KO, the
heck! Grabe, bakit ba ang bilis kong magtiwala sa isang tao, pero honestly I
want to be friends with people I trust. Mapili ako eh, ganun ako, Ito na naman
ako, it all boils down to me. Hai, bihira ako magkaroon ng mga friends na
friends talaga na alam ako, kung sino ako. Feeling ko ang demanding ko nga eh,
eh ayaw ko ng mangyari yung dati, so I have no choice but to not to demand, at
ayaw ko ng mapagiwan ng mga kaibigan na tunay at totoo. And di ko lam ha, pero
sa sobrang honest ko sa mga close friends ko, at the end, ako pa rin ang yata
ang kawawa. Sana di totoo tong nasa isip ko.

Lord help! Patong
patong na…

• friendship--- lalo na ang mga kaclose ko. (wala kasi akong makasuap eh, then, may bagong dumadating na problema, mas lalo akong napaparanoid) ito ang pinaka-nakakapagbigay ng effect na sobrang paranoid. --- sobrang weakness ko to... yung iba ang dami kong tanong, i trust them i lot, i try to be super honest with them.
• School --- dami pang responsibilities
• Research na yan --- toxic talaga and hanggang sa bahay nakakabother
• yung mga fears ko --- life talaga

• gumawa ng blog---naging outlet ko na rin to eh,
• text --- one of the simplest ways, sana may magrepl naman sa mga tinxt ko.
• Itago na lang sa sarili--- ganun ako dati, ngayon di na... pero kailangan eh
• kausapin ng personal ang mga TRUE FRIENDS ko --- the most ok para sa akin pero di ko magawa ngayon, super busy daw sila eh

Recently, wala akong makausap with everything that is inside my mind, sino ba ang pwede? I am really a reserve person, madalas nila akong  nakikitang tahimik at loner, um they are correct with that observation, but behind the shyness, is the "me" that only few can see. To people who am i close with, they are so much into listening into my grevances and agitating attitude with the present situtation. Marami na talagang nangyari na di ko inaasahan and it did broke my heart, mahirap talaga yun, specially me, ako ang kalimitang iniiwan. 

I dont want to name people, i dont want to hurt their feelings, but i hope they do understand me and how i feel.

I try to be so honest with these people who are so "kapatid" na ang turing ko, kaya i make it a point that i try to be very very honest to them with what i feel, pero i can also conclude that minsan, mas mabuti pang itago mo na lang, kasi sa end, wala rin makikinig sayo, actually meron pala, ang iyong intrapersonal mo. Sino nga ba ako? isa lamang akong hamak na kaibigan, tambay, kung kailangan eh nandyan.

Napagiwanan na nga ako ng panahon eh, este napagiwanan na pala ako ng ibang tao sa aking nakaraan, pero it was somethng that i learned from, pero kahit i-apply ko and di ko gagawin yung mga dati, ganun pa rin ang effect.

Siguro masmaganda talaga minsan na di na lang tayo magopen minsan eh, kasi sa huli, di ka rin papansinin, mahirap man eh, kailangan nating, "kong" tanggapin. 

Kaya nga siguro ang loneliness ko eh kinain na ako nag papunta sa isang di inaasahang inuman. Grabe, first time ko siya gawin and at that time, yun lang kasi ang kailangan ko eh, kausap, kausap that i really have faith on and wholehearted trust. yun lang kailangan ko. thats it. alak siguro ang nakakintidi, kahit konti.